Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

ΣΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ; ΤΟΤΕ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ !



ΣΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ; ΤΟΤΕ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ !

Ανδρέας Μελεζιάδης
     Τώρα που τα έντονα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν από την αρνητική απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΠΟ σχετικά με την δικαίωση και την παραμονή του «ΗΡΑΚΛΗ» στην Α΄ΕΘΝΙΚΗ κόπασαν, μπορούμε να κάνουμε ψύχραιμες σκέψεις, για το τι έφταιξε, και το πώς οδηγηθήκαμε σε αυτή την κατάσταση και πάλι.
    Μετά την καταστροφή του 2011, τότε που η συμμορία που λυμαίνεται το Ελληνικό Ποδόσφαιρο, προεξάρχοντος του Ολυμπιακού, με την συμμετοχή ( τότε) του Πανιωνίου, του Λεβαδειακού ( και πάλι… ) και του Αστέρα Τρίπολης, έψαχναν μεθοδεύσεις να υποβιβασθεί αγωνιστικά ο «ΗΡΑΚΛΗΣ» για να σωθεί τότε ο Αστέρας Τρίπολης. Δεν το κατάφεραν αγωνιστικά, παρά τις προσπάθειές τους ( διαιτητές κτλ ) και έτσι «χτύπησαν» εξωαγωνιστικά, εκμεταλλευόμενοι τις ανοησίες του τότε προέδρου της ομάδας, κάποιου Τάκη ( επίθετο ). Για να μην τα πολυλογούμε, με διαδοχικές σκανδαλώδεις αποφάσεις, που μόνο για τον «ΗΡΑΚΛΗ» εφαρμόστηκαν, κατέληξε η ομάδα στην Δ΄ΕΘΝΙΚΗ χωρίς παίκτες, αφού όλοι έμειναν ελεύθεροι. Με την «κουτσουρεμένη» και αυτή ομάδα των Νέων, έδωσε ένα και μοναδικό αγώνα στην Δ΄ΕΘΝΙΚΗ.
    Ακολούθησαν πολλά. Συγχώνευση με την ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ και μερική δικαίωση του ΗΡΑΚΛΗ, με αποτέλεσμα να ενταχθεί στην Β΄ΕΘΝΙΚΗ. Νέος πρόεδρος πλέον, και μεγαλομέτοχος φυσικά, ήταν ο Παπαδόπουλος της ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ. Από την αρχή, φαινόταν ότι είχε μεν χρήματα, αλλά όχι τόσα όσα απαιτούνται για μια ομάδα σαν τον ΗΡΑΚΛΗ. Και βέβαια, πάντα υπήρχαν τα «τρωκτικά» μέσα στην ομάδα, που ενδιαφερόταν μόνο για την τσέπη τους.
    Τα λεφτά του Παπαδόπουλου τέλειωσαν, και στον ορίζοντα φάνηκε ο νέος «μεσσίας», ο Παπαθανασάκης. Με κάποια χρήματα και κάποιες κινήσεις, ο ΗΡΑΚΛΗΣ επανήλθε στην φυσική του θέση, στην Α΄ΕΘΝΙΚΗ, με νέους παίκτες κυρίως από τις υποδομές ( που είχαν διαλυθεί και αυτές ) αλλά κυρίως με το μέγιστο βάρος της φανέλας του ΗΡΑΚΛΗ, με την ύπαρξη καλού προπονητή και τις προσπάθειες των παικτών στο 120% των δυνατοτήτων τους.
    Την πρώτη χρονιά, άρχισαν να φαίνονται τα οικονομικά προβλήματα, αλλά τέλειωσε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα το θέμα της παραμονής. Την επόμενη, τα οικονομικά προβλήματα μεγάλωσαν, η ομάδα είχε περιορισμό μεταγραφών, ο Παπαθανασάκης άρχισε να μην είναι συνεπής, και το ποδοσφαιρικό κατεστημένο άρχισε και πάλι να δρά υπογείως εις βάρος του ΗΡΑΚΛΗ. Όπως ήταν φυσικό, άρχισε και ο ενδοοικογενειακός πόλεμος, με αμφισβητήσεις, αποχές, επεισόδια κτλ.
    Φτάνουμε λοιπόν στο προκείμενο, αφού όλα τα προηγούμενα μπορούν να θεωρηθούν σαν εισαγωγή.
    Το καλοκαίρι του 2016, ο ΗΡΑΚΛΗΣ δεν πήρε και πάλι αδειοδότηση, ενώ ο Παπαθανασάκης έλεγε ότι «Την αδειοδότηση την παίρνουμε όποια ώρα θέλουμε, δεν είναι πρόβλημα!». Επι λέξει !
    Το αξιόλογο δυναμικό των παικτών της ομάδος, άρχισε από νωρίς να αποψιλώνεται, αφού πριν αρχίσει το πρωτάθλημα, 4 παίκτες της ενδεκάδας έφυγαν, γιατί ήταν απλήρωτοι ! Μέχρι τον Δεκέμβριο, έφυγαν άλλοι 3, της ενδεκαδας και αυτοί.
    Ο Παπαθανασάκης, επειδή δεν είχε χρόνο ή για άλλους λόγους δικούς του, έφερε στον ΗΡΑΚΛΗ κάποιον Ελληνογερμανό μάνατζερ, ονόματι Καγιούλη. Τον έβαλε επικεφαλής, και ο ίδιος κρατούσε την προεδρία. Τα λεφτά όμως, ήταν πλέον ανύπαρκτα. Μέχρι και ο προπονητής, που είχε δείξει αξιοσημείωτη υπομονή, «τα βρόντηξε» και αυτός και έφυγε. Δικαιολογημένα!
    Με κάποιες απελπισμένες προσπάθειες, έρχεται νέος προπονητής και 4-5 παίκτες δανεικοί για το υπόλοιπο της περιόδου. Τους «τράβηξε» κατά κύριο λόγο, το όνομα και η δυναμική της ομάδας.
Κατά τα φαινόμενα, οι Παπαθανασάκης και Καγιούλης είχαν προεξοφλήσει τον αγωνιστικό υποβιβασμό της ομάδας, και δεν έκαναν τίποτα απολύτως, εκτός από ανακοινώσεις για νέους επενδυτές, Ιταλούς Άραβες, Γερμανούς, μέχρι και Κινέζους, Ήταν της μόδας, βλέπετε….
    Όμως, έγινε το ΘΑΥΜΑ που δεν περίμεναν. Η νέα ομάδα του ΗΡΑΚΛΗ, με κυρίως ΕΛΛΗΝΕΣ
παίκτες ( μόνο τρείς ξένοι με πολλά χρόνια στην Ελλάδα ) συσπειρώθηκαν, αγωνίστηκαν «τον υπερ όλων αγώνα» και τελικά έσωσαν τον ΗΡΑΚΛΗ αγωνιστικά! Άσχετα, εάν κάθε 15 μέρες λόγω προσφυγών ακόμα και για 5.000 ευρώ, είχε αφαίρεση βαθμών. Με τα χίλια ζόρια οσοι εκαναν προσφυγή πληρωνόταν με κάποιο τρόπο και οι βαθμοί ξαναγυρνούσαν. Προσωπικά, μόνο να φανταστώ μπορώ την ψυχολογική κατάσταση του προπονητή και των παικτών, αφού πάλευαν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ !
    Το προτελευταίο επεισόδιο, ήταν η «Υπόθεση Πορτουλίδη». Ο πρώην παίκτης και αρχηγός της ομάδας έκανε προσφυγή, αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί, πληρώθηκε και οι βαθμοί επανήλθαν. Κάποιοι, εκεί στην SUPERLEAGUE, ( με την βοήθεια καλοθελητών, βεβαίως, βεβαίως..)  είπαν ότι ο Ποτρουλίδης πληρώθηκε μεν αλλά ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΑ κατά δύο μέρες ! Το Πρωτάθλημα είχε λήξει, και έπεφταν η Βέροια και ο Λεβαδειακός. Βρίσκουν λοιπόν ευκαιρία και ξανααφαιρόυν 3 βαθμούς από τον ΗΡΑΚΛΗ, με αποτέλεσμα να ισοβαθμεί με τον Λεβαδειακό και λόγω συντελεστού τερμάτων, να υποβιβάζεται ! Αυτό αποφάσισε η πλειοψηφία των 16 ΠΑΕ !
    Εδώ, θα πρέπει να επισημάνουμε, ότι το «μπλόκ» του 2011, πλήν Πανιωνίου, λειτουργούσε ακόμα και πρωτοστάτησε στην τιμωρία. Μέχρι και ο θεωρητικά … «συμπολίτης» παοκ, ψήφισε να «πέσει» ο ΗΡΑΚΛΗΣ ! Ο επίσημος παοκ, την επομένη, με ανακοίνωσή του «ένιψε τας χείρας   του», λέγοντας ότι η ψήφος δεν ήταν του παοκ, αλλά…. του νομικού συμβούλου τους! Δοξάστε τους !
    Ο ΗΡΑΚΛΗΣ κάνει και πάλι προσφυγή κατά της σκανδαλώδους αποφάσεως, και δικαιώνεται από το Δικαστήριο με ψήφους 5 – 0! Ήταν φυσικό…..
    Από την άλλη μεριά, ο πρόεδρος του Λεβαδειακού διατυμπάνιζε παντού ότι η ομάδα του θα είναι και του χρόνου στην Α΄ΕΘΝΙΚΗ, πήρε προπονητή, άρχισε να κάνει μεταγραφές, σαν να μην τρέχει τίποτα. Έπρεπε να μας «ζώσουν τα φίδια»….
    Και η «βόμβα» έσκασε ! Η διαβόητη ( ψάξτε να βρείτε την πραγματική σημασία της λέξης ) superleague επειδή δεν αδειοδοτήθηκε ο ΗΡΑΚΛΗΣ, τον κατατάσσει 15ο στη βαθμολογία ! Μετά τον Λεβαδειακό, που είχε ήδη αρχίσει την προετοιμασία για την νέα χρονιά !
    Από τους «16», δύο (2) κράτησαν την αξιοπρέπειά τους, τρείς (3) δήλωσαν αναρμόδιοι και οι υπόλοιποι, ανήκοντες σε συγκεκριμένη «παρέα» ( ευγενικά… ) μεταξύ των οποίων και ο παοκ, καθώς και η Λάρισα (της οποίας ο πρόεδρος εκόπτετο για το δίκιο του ΗΡΑΚΛΗ), ψήφισαν καταδικαστικά ! Εάν ο… «συμπολίτης» και η ομάδα του Κούγια έπαιρναν άλλη θέση, δεν θα υπήρχε πρόβλημα.
    Να ‘μαστε πάλι στα δικαστήρια, να ανακοινώσεις, να επιτροπές σωτηρίας, να πορείες, να δηλώσεις….. όλα έγιναν καθώς και προσφυγή και πάλι στο Δικαστήριο της ΕΠΟ! Όλοι αγανακτισμένοι αλλά αισιόδοξοι, έγκριτοι νομικοί τονίζουν το δίκιο του ΗΡΑΚΛΗ και πάει λέγοντας…
Και αυτό που έλεγαν παντού, ήταν πως δεν προβλέπεται ο υποβιβασμός επειδή μια ομάδα δεν πήρε αδειοδότηση, ούτε η αφαίρεση βαθμών! Βάσει του καταστατικού, φυσικά…. Και είχαν δίκιο, γιατί δεν προβλέπεται!
    Όμως, τους διέφυγε, σκόπιμα ίσως (γιατι διαφορετικά θα έπρεπε να σκίσουν τα πτυχία
τους), πως η superleague ΔΕΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΕ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ, απλώς ΤΟΝ ΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ 15Η ΘΕΣΗ! Ο υποβιβασμός ήταν ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟ και όχι ποινή ! Αυτή την αλήθεια δεν την είπαν πουθενά. Η superleague με ισχυρή πλειοψηφία, πήρε απόφαση που ναι, μεν ήταν άδικη, αλλά είχε το δικαίωμα να την πάρει. Να κατατάξει μια ομάδα σε κάποια θέση!
    Από εκεί και πέρα, η υπόθεση ήταν τελειωμένη, παρά τις όποιες ενέργειες των ανθρώπων του ΗΡΑΚΛΗ ( πλην Παπαθανασάκη – Καγιούλη, βεβαίως… ) Τζάμπα οι προσφυγές, τζάμπα όλα. Η απόφαση ήταν δεδομένο πως δεν μπορούσε να ανατραπεί. Αυτή τη φορά, το μπλόκ Μαρινάκης – Σαββίδης ( ναι, ο…. «Σαλονικιός»… ) – Κομπότης έκανε καλά τη δουλειά του !
    Να και από κοντά και ο Άρης, να διεκδικεί άνοδο. Για τα μάτια του κόσμου, για να μην λένε ότι δεν προσπάθησε, αφου στο γήπεδο δεν τα κατάφερε. Ήταν επόμενο πως και η δική του προσφυγή θα απερρίπτετο. Με τον Κομπότη θα τα έβαζε;
    Όλα αυτά τα γεγονότα, δυστυχώς, υποστηρίζουν τις απόψεις μου, για τη «βρωμιά» του μπλόκ Μαρινάκη και των υποτακτικών του, για τον «πιστολέρο» Κομπότη ( μην ξεχνάμε καταγγελίες ποδοσφαιριστών του που τις έφαγε η «μαρμάγκα» ) και για το….. φίλο σωματείο που τυχαία βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη.
    Όμως, δεν φταίνε αυτοί. Εμείς , ο επίσημος ΗΡΑΚΛΗΣ φταίει. Εάν οι Παπαθανασάκης – Καγιούλης έκαναν τα στοιχειώδη, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Δεν τα έκαναν, ΣΚΟΠΙΜΑ κατά τη γνώμη μου. Περίμεναν αγωνιστικό υποβιβασμό, όμως οι παίκτες «περήφανοι όλοι με γενναία καρδιά» πολέμησαν για την ομάδα, τον εαυτό τους, τον εγωισμό τους, σαν μια γροθιά και κατάφεραν αυτό που η «μιζέρια» του ΗΡΑΚΛΗ θεωρούσε ακατόρθωτο ! Παρέμειναν αγωνιστικά στην Ά ΕΘΝΙΚΗ, κάνοντας εμάς τους ανύποπτους αιθεροβάμονες
ιδεολόγους Ηρακλειδείς, ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ!
    Τώρα πλέον, το μέλλον είναι αόρατο. Και όσο το «δίδυμο της συμφοράς» ορίζει τις τύχες του ΗΡΑΚΛΗ, προβλέπεται και ζοφερό. Ακούγονται χίλια σενάρια, για Εσκιμώους επενδυτές, για Γ΄ΕΘΝΙΚΗ κτλ… Προχτές ακόμα, έγινε γνωστό πως μόνο 2 ομάδες της Β΄ΕΘΝΙΚΗΣ πήραν αδειοδότηση, για δε τις υπόλοιπες, η προβλεπόμενη ποινή είναι ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ, όπως είχε και ο ΗΡΑΚΛΗΣ την περίοδο που πέρασε. ΟΧΙ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟ !
    Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά. Εμείς φταίμε ( η διοίκηση εννοώ) για την συμφορά, (γιατί συμφορά είναι) που δώσαμε την ευκαιρία τόσο στους «από κάτω» να βγάλουν τα απωθημένα τους, όσο και στους ισχυριζόμενους ότι είναι… συμπολίτες, να εκφράσουν τα πραγματικά αισθήματα και επιδιώξεις τους.
    Όμως, τους διαφεύγει κάτι το οποίο δεν μπορούν να διανοηθούν. Πως οι λόγοι του ποιητή 
«Η ΜΕΓΑΛΩΣΥΝΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΤΡΕΜΑ,
ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟ ΠΥΡΩΜΑ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ»,
ισχύουν και για τις ΟΜΑΔΕΣ! Τις ομάδες που έχουν στην Ιστορία τους έναν ΚΑΤΣΑΝΗ, έναν ΙΒΑΝΩΦ και πολλούς άλλους, και όχι ΚΟΣΚΩΤΑΔΕΣ, ΣΑΛΙΑΡΕΛΗΔΕΣ, ΝΤΕΤΑΡΙ, ΖΑΧΟΒΙΤΣ, ΓΟΥΜΕΝΟ, ΜΠΑΤΑΤΟΥΔΗ, ΤΟΛΜΠΑ κτλ. Αλήθεια, ποια ομάδα έχει τους περισσότερους φυλακισμένους προέδρους για εγκλήματα του Ποινικού Κώδικα ;



Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΜΙΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 4ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΡΕΝΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.



ΜΙΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 4ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΡΕΝΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

    Ναι, δεν είναι λάθος, πέρασαν 50 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που γράψαμε το τελευταίο μάθημα στις απολυτήριες εξετάσεις του 4ου Γυμνασίου, το Σάββατο 24 Ιουνίου 1967. Εδώ χρωστάω μια διόρθωση. Το Πρακτικό έγραψε ΑΛΓΕΒΡΑ και όχι ΙΣΤΟΡΙΑ που είχα αναφέρει σε άλλη ανάρτησή μου. Μετά βέβαια, Πλάζ Αγίας Τριάδος κτλ, όπως τα έχουμε πεί.
    Η τελευταία φορά που ανταμώσαμε οργανωμένοι, χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Γιώργου του Πακλατζή, ήταν το 2002 στο Σέιχ Σού ( ταβέρνα «Μακεδονική Γωνιά»  που ήταν απλό καφενείο όταν πηγαίναμε ημερήσιες εκδρομές εκεί ) Από τότε, βρεθήκαμε αρκετές φορές, αφού είχαμε συμφωνήσει να βρισκόμαστε κάθε τελευταία Παρασκευή του Μαϊου σε συγκεκριμένη ταβέρνα.   Όμως, σιγά – σιγά αυτό ατόνησε, όχι γιατί δεν το θέλαμε, αλλά γιατί η καθημερινότητα και τα μικροπροβλήματα ( ή και μεγάλα ) μας ξεπέρασαν…
    Φέτος όμως, συμπληρώνονται 50 ολόκληρα χρόνια από την αποφοίτησή μας. Δεν ήταν δυνατόν να μην κάνουμε κάποια εκδήλωση επετειακή, για να θυμηθούμε τα παλιά που στην καρδιά μας είναι ακόμα χτεσινά.
    Ο κινητήριος μοχλός των συναντήσεών μας, δεν ήταν δυνατόν να ενεργοποηθεί και πάλι, λόγω προβλημάτων υγείας, οπότε κάποιος έπρεπε να κάνει κάποιες προσπάθειες. Οι άπειρες ωραίες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια, μπορώ να πώ ότι μου επέβαλαν να προσπαθήσω «να κάνω κάτι». Έτσι λοιπόν, το ξεκίνησα.
    Επαφή με συμμαθητές, είχα πλέον μόνο με δυό – τρείς, καλούς φίλους, που ζήτησα την βοήθειά τους, και εκείνοι συνέβαλαν όσο μπορούσαν.
    Το 2002, στην συγκέντρωση 35ετίας, είχαμε συμπληρώσει μία κατάσταση με τηλέφωνα και διευθύνσεις. Με αυτή σαν βάση, προσπάθησα να ειδοποιήσω τους συμμαθητές, όμως, φέυ, τα περισσότερα τηλέφωνα δεν υπήρχαν πλέον….
    Βρήκα όμως αρκετούς, και τους παρακάλεσα να ενημερώσουν αυτούς με τους οποίους έχουν επαφή. Και το έκαναν.
    Εδώ, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν προσπάθησα όσο έπρεπε. Θα μπορούσα να βρώ και μερικούς ακόμα  συμμαθητές, αλλά το έριχνα στο «αύριο». Και πάει λέγοντας… Ας με συγχωρήσουν, εάν κάνω άλλη παρόμοια προσπάθεια, υπόσχομαι να προσπαθήσω περισσότερο, αφού πολλοί δεν ήξεραν για την συγκέντρωσή μας.
    Έτσι λοιπόν, την Παρασκευή 26 Μαϊου το βράδυ, επιλέξαμε μια ταβέρνα, την «ΨΑΡΟΥ» στην τωρινή γειτονιά μου, στην Στροφή Τριανδρίας. Και αυτό, γιατί ήταν γνωστή και δοκιμασμένη. Η επιλογή, ήταν επιτυχημένη!
    Όταν πήγαινα για την συγκέντρωση, είχα μεγάλη ανησυχία, πως θα βρεθούμε 5 – 6 μόνον. Όμως, αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη η παρουσία 23 συμμαθητών. Το ποιοί ήταν, δεν θα γράψω τα ονόματα, αλλά φαίνονται στις φωτογραφίες.Έ, τώρα, ξέρετε τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις…
« Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε και μας θυμίζουν τα περασμένα,
χαρές που φύγαν και δεν γυρίζουνε και τα όνειρά μας πήγαν χαμένα…»
    Βέβαια, τα όνειρά μας εκπληρώθηκαν σε κάποιο βαθμό, μικρό ή μεγάλο για τον καθένα μας, και προσωπικά χαίρομαι για όσους μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν τα περισσότερα από αυτά.
    Στην ταβέρνα, υπήρχε και μουσική. Είχε δοθεί…. «εντολή» στον φίλο μουσικό, το ρεπερτόριο να είναι ( τι άλλο; ) ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ 1960 ! Όπερ και εγένετο! Πήγαμε πολύ καλά από κέφι, μέχρι και μικρόφωνο πήραμε….
    Με αυτά και με τα άλλα, φτάσαμε να φύγουμε στις 1 το βράδυ. Τι κουβεντιάζαμε μέχρι τότε ; Ό τι ήταν αναμενόμενο να κουβεντιάσουμε. Για την υγεία μας και τι χαπάκια παίρνουμε, για τα εγγόνια μας, για τις δουλειές που κάναμε, για τις ομάδες μας ( ακόμα ενδιαφερόμαστε ), για χίλια δυό πράγματα. Όμως, την πρώτη θέση, είχαν οι αναμνήσεις μας από το Σχολείο μας, για όσα περάσαμε και δεν ξεχνιούνται. Πάντως, είναι περίεργο, που τα ίδια γεγονότα δημιουργούν διαφορετικές αναμνήσεις για τον καθένα μας. Ο Παύλος, φερ’ ειπείν, μου είπε ότι είναι ανακριβές αυτό που είχα γράψει, ότι του έδωσε 50ρικο ο «Βαγγέλης» ( ο καθηγητής μας ) για να πάει στο γιατρό να του δεί το μάτι που δήθεν «μαύρισε» ( με την βοήθεια μαρκαδόρου ) από σφαλιάρα…
    Σε κάποια στιγμή, η μουσική είπε το «Those Were The Days» της Mary Hopkin  με ελληνικούς στίχους….
«Χαμένα όνειρα χαμένα νιάτα μου
που δε γυρνάτε πίσω πια ξανά,
καημένα μάτια μου πόσα δεν είδατε
στο χθες που πέρασε και δε γυρνά….»
    Εντάξει, δεν γυρνά πίσω το χτές, πόσο μάλλον το προ 50ετίας «χθές». Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως δεν είναι πάντα ολοζώντανο στις καρδιές μας, πως δεν μας πλημμυρίζει με αναμνήσεις κάποιες ώρες μοναξιάς, πως δεν μας κάνει να χαμογελάμε ακόμα….
    Πιστεύω ότι αυτή τη συγκέντρωση τη χρειαζόμασταν. Κρίμα που ήμασταν σχετικά λίγοι. Στην επόμενη, θα προσπαθήσουμε περισσότερο, και δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε τα 60 χρόνια….
    Αφού ανταλλάξαμε τηλέφωνα, ε-μαιηλ κτλ, αποφασίσαμε να ξαναβρισκόμαστε κάθε τελευταία Παρασκευή του Μαϊου, για να επαναφορτίζουμε τις «μπαταρίες» μας. Και επειδή, κάποιος πρέπει να το κάνει αυτό, ανέλαβα να το κάνω εγώ, σαν ένας από όλους μας, που έχει μεγαλύτερη ευχέρεια χρόνου.
    Ακολουθούν φωτογραφίες από την συγκέντρωση. Περιμένω να μου στείλει και ο Γιάννης αυτές που έβγαλε, για να τις προσθέσω.
    ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ, παιδιά. Πάντα να είμαστε γεροί, να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε !
Ανδρέας