Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Επίσκεψη στο Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων.



Εδώ και πολλά χρόνια, όταν τα παιδιά μου ήταν 10-12 ετών, περνούσα πολύ συχνά με την οικογένειά μου, πηγαίνοντας στον Βαθύλακκο, έξω από ένα στρατόπεδο μετά τις γραμμές του τραίνου, στο Τόψιν, από το δρόμο, δέσποζε ένα παλιό διατηρητέο κτίριο. Κάθε φορά, με τον κίνδυνο να γίνομαι κουραστικός, και με τις λίγες ιστορικές γνώσεις που έχω, δεν παρέλειπα να κάνω «μάθημα» Ιστορίας, λέγοντας πως το συγκεκριμένο κτίριο, ήταν το Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, πρίν από την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, όπου οι Τούρκοι υπέγραψαν την άνευ όρων παράδοση της πόλεως στον Αρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντίνο.
    Τα χρόνια πέρασαν, και ο χώρος ευτυχώς αξιοποιήθηκε και πήρε την Ιστορική του σημασία. Έγινε το Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων σε εκείνο το κτίριο που ανέφερα πιο πάνω.
    Την προηγούμενη Κυριακή λοιπόν, αξιώθηκα μετά από τόσα χρόνια στο πρόγραμμα μιάς εκδρομής που κάναμε με τους φίλους του Συνδέσμου ΣΣΕ Τάξεως 1971, να το επισκεφθώ. Τώρα πλέον, δεν είχα τα παιδιά μου μαζί, αλλά τα εγγόνια μου. Και ο μέν Αντρίκος των τεσσαρων ετών, δεν άφησε γωνιά χωρίς να την εξερευνήσει, η δε Μελένια παρακολούθησε με ιδιαίτερη προσοχή ολόκληρη την ξενάγηση που μας έκανε το Μουσείο.
    Περιδιαβαίνοντας τους χώρους και τα δωμάτια, φανταζόμουν πως έβλεπα τον Κωνσταντίνο, τον Δούσμανη, τον Μεταξά, τους πιο γνωστούς από την όλη ιστορία, να περιφέρονται και να καταστρώνουν τα σχέδια για την συνέχεια των επιχειρήσεων. Φανταζόμουνα και τους αντιπροσώπους του Χασάν Ταχτσίν Πασά, να έρχονται και να δηλώνουν την παράδοση της Θεσσαλονίκης, παραδίδοντας το σχετικό έγγραφο. Φανταζόμουν όλες εκείνες τις ενδοξες μέρες, που η πατρίδα μας μεγαλούργησε στα Πεδία των Μαχών και διπλασίασε την Ελλάδα.
    Δεν ξέρω, πόσοι έχουν επισκεφθεί αυτό το Μουσείο που στεγάζεται στο ιστορικό αυτό κτίριο. Όσοι δεν το έχουν επισκεφθεί, ΠΡΕΠΕΙ οπωσδήποτε να πάνε!
    Για να πάρετε μια μικρή εικόνα, σας παραθέτω μερικές φωτογραφίες από την επίσκεψη.

Ανδρέας 

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ, 23 ΚΑΙ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017




   Πέρασαν δυό εβδομάδες και σήμερα αξιώθηκα να γράψω λίγα πράγματα για την εκδρομή μας στα Γιάννενα… Φόρτος «εργασίας» λές και ξεμπερδεύεις. Άσχετο εάν δεν υπάρχει εργασία…
    Μετά από πολλές περιπέτειες, και ενώ οι προοπτικές ήταν να έχουμε μεγάλη συμμετοχή και από Αθήνα, πράγμα που θα μας ευχαριστούσε ιδιαίτερα, τελικά εμείς, οι… «συνήθεις ύποπτοι» την πραγματοποιήσαμε, και δεν μετανοιώσαμε ούτε στιγμή, αφού περάσαμε υπέροχα, κατά γενική ομολογία. Βοήθησε και ο καιρός, παρά τις άσχημες προβλέψεις της ΕΜΥ. Είπαμε, είμαστε τυχεροί…. Ή μας αγαπάει ο Θεός….
    Σάββατο πρωί – πρωί με τη δροσούλα, από την γνωστή μας αφετηρία, το Γ΄ΣΣ ( που επι σειρά ετών μας διευκολύνει, επιτρέποντας να παρκάρουμε μέσα τα αυτοκίνητά μας ) ξεκινήσαμε , μια χαρούμενη παρέα, με καλή διάθεση, και με όλα τα στοιχεία για να περάσουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε μια από τις πιο όμορφες και γραφικές πόλεις της πατρίδας μας, τα Γιάννενα. Ήμασταν ο Γιώργος, ο Τάσος, ο Θανάσης, ο Βαγγέλης, ο Θωμάς, ο άλλος Γιώργος, εγώ, ο Σταύρος, ο Κώστας, ο Γρηγόρης από συμμαθητές και ο Γιάννης, ο Θόδωρος και ο Γιώργος από φίλους μας. Στο δρόμο, πήραμε και τον Πέτρο που κατέβηκε στην Κοζάνη, και … «έκλεισε το καρέ» !

    Ο καιρός, το άριστο λεωφορείο, ο καλός οδηγός, ο καλός δρόμος και η καλή μας διάθεση, μας έφεραν στην πρώτη μας στάση, στο Μέτσοβο. Αν και πρωί ακόμα, η «εύοσμος κνίσσα» πλανιόταν στον αερα, προδιαθέτοντας για γαστριμαργικές ατασθαλίες, μέχρι τελικής πτώσεως… Όμως δεν ήταν αυτός ο σκοπός μας. Επισκεφθήκαμε την περίφημη «Πινακοθήκη Αβέρωφ» και θαυμάσαμε τους πίνακες αλλά και τις παλιές φωτογραφίες της έκθεσης. Αξίζει τον κόπο, όποιος περάσει από το Μέτσοβο, να την επισκεφθεί. Επειδή είχαμε άνεση χρόνου, απολαύσαμε τον καφέ μας και περιηγηθήκαμε στα τουριστικά μαγαζιά , όπου επικρατούσαν τα τυροκομικά προϊόντα γενικώς, και τα είδη λαϊκής τέχνης.



    Μετά το Μέτσοβο, το πρόγραμμά μας προέβλεπε την επίσκεψη στο Σπήλαιο των Ιωαννίνων. Επανεκτιμήσαμε τα δεδομένα ( πολλά σκαλοπάτια, και χρόνος αφού η ξενάγηση ήθελε πάνω από μία ώρα ) και με συντριπτική πλειοψηφία αποφασίσαμε να μην το επισκεφθούμε, αν και είχαμε κλείσει «ραντεβού» για την ξενάγηση, το οποίο ακυρώσαμε. Συντέλεσε και το ότι όλοι οι άνδρες της παρέας το είχαμε επισκεφθεί παλιότερα, με την ΣΣΕ στα ταξίδια μας.
    Φτάσαμε με το καλό στα Γιάννενα, μεσημέρι πλέον, και αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας το «ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ», κάναμε ένα περίπατο μέχρι την Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Ιωαννίνων, όπου είχαμε κανονίσει για το γεύμα μας, το οποίο μας ικανοποίησε πλήρως, όπως και η προθυμία και ευγένεια όλοι του προσωπικού της Λέσχης.
    Μετά την ανάπαυσή μας στο ξενοδοχείο, πήγαμε για περιήγηση και καφέ μέσα στην παλιά πόλη, στο κάστρο. Μέσα από τα γραφικά πεντακάθαρα δρομάκια, φτάσαμε στην κορυφή και θαυμάσαμε την θέα της λίμνης από εκεί. Τελικά, αυτός ο Αλή Πασάς, ήξερε και διάλεγε μέρη! Καθήσαμε σε ένα παλιό κτίριο που είχε αξιοποιηθεί σαν καφετέρια, και απολαύσαμε παραδοσιακό καφέ ( ξέρετε τώρα, με το μπρίκι και λουκουμάκι ) και συζήτηση.


    Η ώρα πέρασε πολύ ευχάριστα, και ξεκινήσαμε για την λίμνη, όπου είχαμε κλείσει τραπέζια σε μία μουσική ταβέρνα, για το δείπνο μας και για να περάσουμε μια ευχάριστη βραδυά. Φτάσαμε στην παλιά, γραφική ταβέρνα «ΣΤΟΑ ΛΟΥΛΗ», και οι προσδοκίες μας επαληθεύτηκαν, τόσο στο φαγητό, όσο, κυρίως στο μουσικό πρόγραμμα που ακολουθούσε. Ρίξαμε τις «βόλτες» μας στην αυτοσχέδια πίστα, ο δε «συνήθης ύποπτος» Γρηγόρης τραγούδησε όπως πάντα, αυξάνοντας το κέφι όλων των παρευρισκομένων και παρασύροντας στη πίστα τον Βαγγέλη κα το Γιώργο ( άλλο που δεν ήθελαν… ) να ρίξουν τις στροφές τους. Κάποια στιγμή, μετά από την «1η πρωϊνή», φύγαμε για το ξενοδοχείο μας. Κατά τη διαδρομή μας, είδαμε και πως διασκεδάζει η νεολαία στα Γιάννενα. Όπως διασκεδάζει παντού!




    Το πρωί, μετά το πρωϊνό μας στο ξενοδοχείο, φορτώσαμε τα πράγματά μας στο λεωφορείο και ξεκινήσαμε για τη λίμνη, από την προκυμαία της οποίας πήραμε το καραβάκι για να μας πάει στο νησάκι, πόλο έλξεως για τους τουρίστες. Σύντομη διαδρομή, ούτε 10 λεπτά.
    Μέσα από τα γραφικά δρομάκια, γεμάτα με τουριστικά μαγαζιά που δεν είχαν ανοίξει καλά – καλά ακόμα, προσκυνήσαμε και εκκλησιαστήκαμε για λίγο στην παλαιά ( ‘όπως όλα στο νησί ) εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και σε λίγες δεκάδες μέτρα φτάσαμε στο περίφημο Μουσείο του Αλή Πασά. Το «θαυμάσιο» είναι λίγο για να περιγραφεί. Κατά την ξενάγηση, από μεγαφώνων ενημερωνόμασταν για όλη την ιστορία του Αλή Πασά, από την αρχή του μέχρι τον θάνατό του σε αυτό το μέρος.  Πηγαίνοντας να πάρουμε το καραβάκι για την επιστροφή, τα μαγαζιά είχαν ανοίξει όλα και μας περίμεναν. Κάποιοι από εμάς, πήραν αναμνηστικά, και κάποιοι άλλοι έκατσαν για καφέ.




    Πήραμε και πάλι το καραβάκι, για να επιστρέψουμε στην πόλη. Εκεί, μπήκαμε στο λεωφορείο μας και ξεκινήσαμε για το τελευταίο αξιοθέατο που είχαμε στο πρόγραμμά μας, το πασίγνωστο «Μουσείο Βρέλλη» με τα κέρινα ομοιώματα. Το μουσείο παλιά, λειτουργούσε μέσα στην πόλη, απέναντι από την πύλη του κάστρου. Πριν από αρκετά χρόνια, ο Βρέλλης το μετέφερε εκτός Ιωαννίνων, γιατί τα εκθέματα δεν ήταν δυνατόν να χωρέσουν στο παλιό. Πολύ αξιόλογα όλα, με τέχνη και μεράκι φτιαγμένα από τον Βρέλλη που δεν είναι πλέον κοντάμας…. Μακάρι να βρεθεί συνεχιστής του έργου του. Τα εκθέματα, ήταν σκηνές και πρόσωπα από όλη την Ελληνική Ιστορία. Δυστυχώς, δεν επιτρεπόταν η λήψη φωτογραφιών, το δε προσπέκτους που πήρα για τα το «σκανάρω», κατάφερα να το χάσω!
    Η εκδρομή μας, ουσιαστικά είχε πλέον τελειώσει. Γυρίσαμε στα Γιάννενα, γευματίσαμε και πάλι στη ΛΑΦΙ και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, με μία ολιγόλεπτη στάση στο Μέτσοβο και πάλι, μήπως κανείς από εμάς ήθελε να αγοράσει τυριά κτλ.
    Κατά την επιστροφή, ο Γρηγόρης μας δημιούργησε απερίγραπτο άγχος, γιατί ήθελε να προλάβει να δεί τον αγώνα ΑΕΚ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, που τον ενδιέφερε πολύ. Στο τέλος, φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη λίγο μετά τις 8.30 το βράδυ, και έτσι ο Γρηγόρης έχασε μόνο ένα τέταρτο του αγώνα, το αποτέλεσμα του οποίου μάλλον τον απογοήτευσε. Εδώ που τα λέμε, εάν έπαιζε ο ΗΡΑΚΛΗΣ ( αναμνήσεις… ) και εγώ το ίδιο θα ήθελα.
    Πρέπει όλοι μας, να ευχαριστήσουμε
        Τον Βαγγέλη, που μας έκλεισε την άριστη ταβέρνα το Σάββατο το βράδυ και που συνεχώς μας ξεναγούσε για τα αξιοθέατα.
        Την VIII Ταξιαρχία Πεζικού. Που ανταποκρινόμενη στο αίτημά μας, μας διέθεσε ιδιαίτερη αίθουσα για τα δύο γεύματά μας.
        Την Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Ιωαννίνων, που μετά από συνεννόηση μας παρέθεσε τα καλομαγειρευμένα γεύματα και μας εντυπωσίασε με την ευγένεια και προθυμία του προσωπικού της
        Το πρακτορείο που μας διέθεσε άριστο καινούριο λεωφορείο και οδηγό.
        Όλους εμάς, που με την καλή διάθεσή μας, φροντίσαμε να πραγματοποιήσουμε μια ομολογουμένως πολύ καλή εκδρομή ώστε να γεμίσουμε τις «μπαταρίες» μας που μάλλον είχαν αδειάσει.
    Λυπόμαστε, που λίγοι συμμαθητές, που έρχονται σε κάθε εκδρομή, δεν μπόρεσαν για λόγους ανεξάρτητα από τη θέλησή τους, να έρθουν μαζί μας.
    Με την ελπίδα πως σύμφωνα με τις δυνατότητές μας θα ξαναεκδράμουμε « σε άλλους τόπους και άλλες πολιτείες», κλείνω αυτή την περιγραφή με την ελπίδα πως διαβάζοντάς την όσοι μεν ήρθαν θα την αναπολήσουν, όσοι δε δεν ήρθαν, θα ζηλέψουν!
    Οι φωτογραφίες, για του λόγου το αληθές!
Ανδρέας Μελεζιάδης

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

ΕΝΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΕΡΜΟΥ



ΕΝΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΕΡΜΟΥ
Ανδρέας Μελεζιάδης
    Εχθές το πρωί, βοήθησε λίγο ο καιρός και είπα να κατεβώ στην αγορά για κάποιες δουλειές, που τις ανέβαλα συνεχώς λόγω καύσωνος. Οι δουλειές ήταν κατά σύμπτωση στο κέντρο της πόλεως, κατά μήκος της οδού Ερμού ( έχουμε και στην Θεσσαλονίκη ). Εκεί που περπατούσα, βλέπω στην πόρτα μιας πολυκατοικίας έναν ηλικιωμένο κύριο γύρω στα 80, καθαρό και αξιοπρεπή. Όταν έφτασα στο ύψος του, τον ακούω να μου λέει: «ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΚΥΡΙΕ;». Έκανα δυό βήματα, και πάγωσα! Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω το τι έγινε. Πάγωσα για μισό λεπτό! Χωρίς καθυστέρηση, σχεδόν με δάκρυα στα μάτια, γύρισα, τον πλησίασα και χωρίς μιλιά του έδωσα κάποια βοήθεια. Μετά, συνέχισα τον δρόμο μου, αλλά η ημέρα μου είχε πλέον χαλάσει….
    Για πολλούς από εσάς, αυτό είναι ένα συνηθισμένο γεγονός ( θέαμα δεν είναι…) στους δρόμους των πόλεων. Και δεν μιλάω για τους κοντούς μαυριδερούς χωρίς χέρια ή και πόδια που ζητούν ελεημοσύνη στα φανάρια. Ούτε για τους ρακένδυτους «απελπισμένους» που βρίσκονται στο πεζοδρόμιο ξαπλωμένοι με ένα κουτάκι μπροστά τους. Δεν μιλάω για τις βρώμικες γυναίκες συγκεκριμένης καταγωγής, με ένα – δύο μωρά στην αγκαλιά που σου ζητάνε για να πάρουν… γάλα στα παιδιά. Ούτε μιλάω για αυτούς που φορτικά στα φανάρια θέλουν να σου καθαρίσουν ( λερώσουν ) το παρμπρίζ για να τους δώσεις μισό ευρώ. Ούτε για τις γύφτισσες που περιμένουν έξω από τα σούπερ μάρκετ ζητιανεύοντας από όποιον βγαίνει. Μιλάω για έναν καθ’ όλα αξιοπρεπή κύριο μεγάλης ηλικίας, που ποιος ξέρει ποιες ανάγκες τον ανάγκασαν να ζητά την βοήθεια των συνανθρώπων του. Η ψυχή μου σφίχτηκε αφάνταστα, ακόμα και τώρα που γράφω, ένα κράμα οργής και συγκίνησης με κατέχει. Δεν μπορεί αυτά να γίνονται στην Πατρίδα μου !
    Και όμως, γίνονται ! Αυτά, ίσως και χειρότερα που δεν ξέρω. Εσείς ξέρετε, γιατί θα έχετε δεί περισσότερα.
Αυτά γίνονται στην Ελλάδα του σήμερα! Στην Ελλάδα που πριν λίγα χρόνια έτρωγε με χρυσά κουτάλια, από όπου εύρισκε. Να «πακέτα Ντελόρ», να επιδοτήσεις, όλοι ήταν βολεμένοι, όμως ήθελαν και άλλα… και άλλα… και άλλα… για να εξασφαλίσουν και τα δισέγγονά τους, ή για να τα πάρουν μαζί τους εκεί που μοιραία θα πάνε!
    Και ξαφνικά, από την μια στιγμή στην άλλη, αφού αγνοήσαμε όλα τα μηνύματα που προηγήθηκαν, βρεθήκαμε να είμαστε ο περίγελως του πλανήτη, και να συγκρινόμαστε με χώρες που δεν ξέρουμε ούτε κάν που πέφτουν. Μας παρηγορούσαν, λέγοντάς μας πως… «Έ, δεν είμαστε και Βουλγαρία ή Ρουμανία!». Τότε είχαν δίκιο, γιατί δεν ήμασταν. Μα και τώρα έχουν δίκιο, αφού πλέον είμαστε πολύ χειρότερα!
    Ξεχάσαμε πως κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα, και πως όλα εδώ πληρώνονται. Καταστρέψαμε κάθε βιώσιμη επιχείρηση, τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές, την αγροτική μας παραγωγή, ό τι τέλος πάντων μπορούσε να μας εξασφαλίσει σαν χώρα μια αξιοπρεπή επιβίωση. Ξεπουλήσαμε σε ξένα συμφέροντα, όλα όσα μπορούσαμε να ξεπουλήσουμε, ιδρύοντας το ακατονόμαστο ΤΑΙΠΕΔ. Κάναμε την πατρίδα μας ξέφραγο αμπέλι, για τον κάθε αλλόθρησκο μαυριδερό που έρχεται απρόσκλητος. Και έχουμε και ηγεσία ( ηγεσία;;; ) που μας κοροϊδεύει κατάμουτρα και την ανεχόμαστε. Ο φόβος έχει επικρατήσει για το αύριο, το οποίο δυστυχώς προβλέπω να είναι ζοφερό.
    Θεωρήσαμε «βαρειά βιομηχανία» μας, τον… τουρισμό! Και έτσι, καταφέραμε να γίνουμε αυτό που κάποτε κοροϊδεύαμε. Τα γκαρσόνια της Ευρώπης!
    Και εάν οι νέοι ή οι σχετικά νέοι έχουν το θάρρος να φύγουν μακρυά για να επιζήσουν, οι μεγαλύτεροι μένουμε εδώ, ελπίζοντας στην φιλευσπλαχνία του κράτους, το οποίο όμως, όπως αποδεικνύεται, ενοχλείται από την παρουσία μας και θέλει να μας αποστείλει «στας Αιωνίους Μονάς» μια ώρα γρηγορότερα! Για να εξοικονομήσει χρήματα που θα δώσει στους… εταίρους τοκογλύφους και δανειστές μας, για δάνεια που μόνο στην εφημερίδα τα είδαμε. Για ανάπτυξη υποτίθεται!
    Πώς γίνεται όμως, όλα να βουλιάζουν συνεχώς;    Προσπαθούν να μας το δικαιολογήσουν με… πρωτογενή πλεονάσματα, με αναδιανομές του πλούτου ( ποιανών;;; ) με ανακατανομή των βαρών και με άλλες τέτοιες παραπλανητικές σοφιστείες. Και εννοούν αύξηση στα οικονομικά βάρη, μείωση στους μισθούς και συντάξεις, μέχρι τελικης πτώσεως. Όπως ο κύριος της οδού Ερμού! Και για να είμαστε και ξεκάθαροι, για όλα αυτά δεν φταίνε μόνο οι σημερινοί. Τις βάσεις της καταστροφής τις έχουν βάλει οι προηγούμενοι και οι πιο προηγούμενοι, από το «ευλογημένο» 1974 και εδώ.
    Προσπαθώ, όπως όλοι μας, να επιβιώσω με τις σημερινές συνθήκες, και μέχρι στιγμής το καταφέρνω. Προσπαθώ να ζήσω με την οικογένειά μου και το μέλλον της, τα εγγόνια μου δηλαδή, όμως σοβαρά ανησυχώ και για το δικό τους μέλλον…  Πολλοί όμως, όπως ο κύριος της οδού Ερμού, έχουν περιέλθει σε κατάσταση απόλυτης ένδειας και απελπισίας. Έ, λοιπόν, σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν το αξίζει να βιώνουν όσα βιώνουν σήμερα.
    Μας γέμισαν με ευφυολογίες του στυλ « Βλέπουμε την άκρη του τούνελ» , «Η ανάπτυξη έρχεται», και άλλες σαχλαμάρες. Το τούνελ που μπήκαμε, έχει μόνο είσοδο και όχι έξοδο, η δε ανάπτυξη έρχεται με βήματα «σημειωτόν» στην ανηφόρα. Όλα τα άλλα, είναι πομφόλυγες!
    Όλα αυτά, μου τα ξύπνησε και μου τα θύμισε, μια βόλτα στο κέντρο με τα μισά μαγαζιά κλειστά, και ένας κύριος στην οδό Ερμού…..